„La Petite Mort” — komentarz autorski
Bartosz Kokosiński
Komentarz autorski, 2024
La Petite Mort, wideo w pętli, 9:48, 2013
Praca wideo powstała na wystawę Miłość własna. Czyli artyści kochają siebie, kuratorowaną przez Bogusława Deptułę i prezentowaną w sopockim PGSie w 2014 roku.
Widoczna na wideo scena dzieje się w mojej pierwszej warszawskiej pracowni, niedługo po przeprowadzce do stolicy. W nowo wynajętym, zaniedbanym, lepkim i brudnym lokalu rozpocząłem drobny remont. Zacząłem od prac porządkowych i przygotowania instalacji site-specific nawiązującej do mojego cyklu obrazów-obiektów pt. Obrazy pożerające rzeczywistość. Wielkie, płócienne podobrazie zaczęło pożerać przedmioty, framugę, kawałek wyburzonej ściany działowej czy linoleum, łącząc się w tej kompozycji z pomieszczeniem.
Jednocześnie był to czas zmiany miejsca zamieszkania i trudnej relacji z artystką, z którą w tamtym czasie tworzyłem związek.
W 2013 roku kurator Boguś Deptuła zaprosił mnie do udziału w wystawie Miłość własna…, co stało się okazją do podstępu owej artystki, która – dowiedziawszy się o moim zaproszeniu do wystawy – wypytała mnie o miejsce i godzinę mojego spotkania z kuratorem, po czym się na nim zjawiła. Oświadczyła kuratorowi, że też ma ją włączyć do wystawy, co mnie zupełnie zaskoczyło. Artystka rysująca się jako bezkompromisowa, prezentująca bardzo odważną i przekraczającą granice sztuki twórczość, jednocześnie tym działaniem przekroczyła naszą partnerską relację. Skorzystała z postawy „cel uświęca środki”.
Moją reakcją i komentarzem do konfrontacji naszych prac na jednej wystawie stało się prezentowane tutaj wideo, w którym przekroczyłem swoją „strefę komfortu” wchodząc w cichy, może tylko dla mnie wtedy czytelny dialog między jej wyobrażeniem o swoich przekraczających granice sztuki autoportretach, a moim intymnym zachowaniu względem własnego obiektu w brudnym, śmierdzącym i początkowo bardzo nieprzyjemnym pomieszczeniu, w którym rozpoczynałem swoją relację z Warszawą.
W PGSie wideo podglądało się przez wywiercony w ścianie otwór, na wysokości 140 cm. Obraz nie narzucał się w przestrzeni ekspozycyjnej, ale mógł powodować pewien dyskomfort osoby podglądającej performens dokamerowy.
Tutaj zdecydowałem się na drugą publiczną prezentację pracy, równo po 10 latach od tej pierwszej, jednak bez chowania ekranu w ścianie.
Ponowie wystawienie pracy wymagało wyjścia z własnej „strefy komfortu”.