„Przegięte obrazy” — tekst autorski

Bartosz Kokosiński
2010

Inspiracją do cyklu były fotografie wypadków samochodowych Mella Kilpatricka z lat 50. i 60. Jak można łatwo zauważyć, w przeciwieństwie do współczesnych powypadkowych karoserii tamte ulegały odkształceniom i deformacjom, przybierając nieprzewidziane i interesujące formy. I, jak myślę, właśnie w tym sensie zdjęcia Kilpatricka znajdują uznanie w obiegu sztuki. Zapominamy o tragedii i ofiarach uwiecznionych na odbitkach, ciesząc oko nowo powstałymi kształtami, czasem przypominającymi owady czy zwierzęta z dziwnymi kształtami pyska.

Postanowiłem fotograficzną dokumentację przenieść na język malarstwa, który bardziej niż fotografia kojarzy się ze stylizacją i zamierzonym efektem, a nie z przypadkiem, jakim jest wypadek. Dosyć regularnie wygięte kształty podobrazia wcale nie są tragicznym zgnieceniem ramy, ale miękką, łudzącą i przyjemną formą. Wpływają również na zniekształcenie obrazu (tylko z jednego punktu widzenia proporcje są prawidłowe). Kształt ten jest raczej przyjemną, wręcz erotyczną formą niż tragiczną destrukcją. W realizacji zależało mi na zmyleniu widza, który w pierwszej chwili klasyfikuje taką formę jako wypadkową, lecz po głębszej analizie odkrywa, że jest to tylko złudzenie. Myślę, że Włodzimierz Kalicki dosyć trafnie ujął ten cykl w swoim artykule, nadając wywiadowi tytuł „erotyzacja katastrof”.